Pochodzenie i znaczenie imienia Anna
Imię wywodzi się z hebrajskiego Channah, utworzonego od rdzenia chanan, „okazać łaskę”. W Starym Testamencie nosi je Anna, matka proroka Samuela, która przez lata modliła się o dziecko i po jego narodzinach zaśpiewała jeden z najpiękniejszych hymnów Biblii. Przez grekę i łacinę (Anna) imię trafiło do wszystkich języków chrześcijańskiej Europy.
Do Polski Anna przyszła wraz z chrześcijaństwem i szybko stała się jednym z najczęstszych imion kobiecych, nadawanym w każdej warstwie społecznej. Od niej pochodzą samodzielne dziś imiona Hanna (starsza, bliższa hebrajskiemu oryginałowi), Anita, Aneta, Ania jako imię metrykalne oraz złożenia: Anna Maria, Marianna, Joanna to jednak inne imię, choć brzmi podobnie.
W innych językach imię niemal się nie zmienia: Anne, Ann, Anna, Ana. To rzadkość wśród imion biblijnych i jeden z powodów, dla których rodzice sięgają po nie w rodzinach mieszanych: Anna brzmi swojsko w Polsce, w Czechach, we Włoszech i w Skandynawii.
Historia i dlaczego imieniny wypadają 26 lipca
Imieniny 26 lipca to wspomnienie świętych Joachima i Anny, rodziców Maryi. Ewangelie o nich milczą, ich imiona przekazała tradycja spisana w apokryficznej Protoewangelii Jakuba z II wieku. Kult świętej Anny rozwinął się najpierw na Wschodzie, w Polsce rozkwitł w późnym średniowieczu i baroku: powstały bractwa świętej Anny, kaplice i sanktuaria, z których najsłynniejsze stoi na Górze Świętej Anny na Śląsku Opolskim, celu pielgrzymek do dziś.
Święta Anna jest patronką matek, babć, kobiet w ciąży, a także górników, żeglarzy i stolarzy. Dzień 26 lipca ma też swoje miejsce w kalendarzu rolniczym: „Od świętej Anki chłodne wieczory i poranki”, mówi przysłowie, bo po Annie lato powoli zaczyna się kończyć, choć żniwa dopiero trwają.
Polskie Anny zapisały się w historii od Jagiellonów. Anna Jagiellonka, córka Zygmunta Starego, została w 1575 roku koronowana na króla Polski, formalnie z tym tytułem, i rządziła u boku Stefana Batorego. W kolejnych stuleciach imię nie schodziło z pierwszych miejsc, a w dwudziestym wieku należało do najpopularniejszych w całym kraju.
Zdrobnienia i formy domowe
Jak do nosicielek imienia Anna mówi się w domu i wśród przyjaciół.
- Ania
- Anka
- Anusia
- Andzia
- Hania
- Anulka
- Anuśka
- Ańka
- Nusia
Anna w innych językach
- czeski
- Anna
- angielski
- Anne, Ann
- niemiecki
- Anna, Anne
- francuski
- Anne
- włoski
- Anna
- hiszpański
- Ana
- rosyjski
- Анна (Anna)
- węgierski
- Anna
- litewski
- Ona
Znane imienniczki: Anna
- Anna JagiellonkaKrólowa Polski, córka Zygmunta Starego, koronowana w 1575 roku, żona Stefana Batorego.
- Anna DymnaAktorka teatralna i filmowa, założycielka fundacji „Mimo Wszystko”.
- Anna SeniukAktorka, znana z ról w „Czterdziestolatku” i na scenach warszawskich teatrów.
- Anna JantarPiosenkarka, gwiazda polskiej estrady lat 70., autorka przebojów „Tyle słońca w całym mieście” i „Nic nie może wiecznie trwać”.
- Anna PrzybylskaAktorka, pamiętana z serialu „Złotopolscy” i filmu „Sezon na leszcza”.
Imię Anna dziś
Anna nie wychodzi z mody, bo nigdy w niej nie była w sensie chwilowej fali: to imię ponadczasowe, które rodzice wybierają, gdy chcą czegoś klasycznego, krótkiego i międzynarodowego. W ostatnich latach stale trzyma się w pierwszej dwudziestce imion nadawanych dziewczynkom, a wśród dorosłych Polek pozostaje najliczniejsze po Marii.
Nosicielki tego imienia mają w praktyce dwa imiona: Anna w dokumentach i Ania w życiu. Zdrobnienie jest tak powszechne, że wiele osób dowiaduje się o pełnej formie koleżanki dopiero z jej dowodu.
Liczb osób noszących imię celowo nie podajemy, jeśli nie mamy urzędowego źródła z rokiem. Wszystkie imiona.